İncir Çekirdeği

• Ethem Sak
• 5.11.2009 | 4:04
• Dram
• 14 Yorum Var

“İnsan yaşamının değersizliğinin sorgulanması” denildiğinden beridir kendime kaç kompozisyon çıkartmışımdır kim bilir. İnanmak istemesem de yaşanmışlıkları görmek, bazen ufak da olsa tanık olmak burkuyordu yüreğimi kompozisyonlarımın sonunda.

Bu duyguyla yüreğine dokunulmamış insanlara  bunu anlatamazsın bile,doğru olan, doğal olan da budur ki en değerli varlıktır insan. Gel gör ki incir çekirdeğini doldurmayacak kadar bencil bir erkek egemenliğinin gölgesinde yaşayan kadınımızın ne düşündüğünü tahmin bile edemiyoruz.

Neyse ki İncir Çekirdeği filmi bu durumu ele almış ve aklımızda olan ama dışa vurmadığımız bir duyguyu, bir yaşanmışlığı anımsamamızı sağlamakta.

Filmin ön tanıtımını ve genel konusunu daha önce yaptığımız bu yazımızda belirtmiştik. Ekibi tekrarlayıp gala ve film sonrası izlenimlerimi yazmam daha pratik olacak.

03 Kasım’da Gala Gecesi yapılmış, 06 Kasım 2009′da vizyona girecek olan İncir Çekirdeği adlı filmin yönetmeni ve senaryosu Selda Çiçek’e ait. Müzikte Özgür Yalçın (Karagüneş) ve Serkan Alkan var, filmin kurgusu Emrah Dönmez’a ait, sanat yönetmeni ise Ruhan Ünlüer, görüntü yönetmeni İlker Berke ve yapımcı Mehmet Çiçek.

Oyuncu kadrosunda ise; Özgü Namal, Derya Durmaz,Sevinç Erol, Nalan Başaran, Veysel Diker, Turgay Tanülkü, Barış Çakmak, Burcu Salihoğlu, Onur Dikmen, Makbule Sitare Akbaş, Semanur Dönmez, Halil Yomak, Tuğçe Şenoğul isimleri yer alıyor.

İncir Çekirdeği’ni izlerken öncelikle sahneler arası hızlı geçişlerde tökezlememe rağmen filmde Heda’nın yaşantısının söz konusu olduğunu bilmem, filmi takip etmemi kolaylaştırdı. Oyuncuların performansı da filmi izlenilir kılmaktaydı. Başta  Turgay Tanülkü ve Veysel Diker olmak üzere Özgü Namal, Derya Durmaz ve Onur Dikmen üzerlerine düşen görevde gayet başarılıydılar. Yalnız nine ve Suham karakterlerinin  performanslarının filmin seyrini sekteye uğrattığını düşünüyorum.

Mayınla kaybedilen bir hayat, kayıplara kurban seçilen bir genç kızın adettendir deyip evlendirilmesine fazla tepki veremeyişi, aldatıldığına isyan edişi, bununla beraber karakterin sadece kurallara kayıtsız uyması, büyükler ne derse o olur kaidesinin sertliği,  gelenektir deyip ölen kişinin yerine geçildiğini çok gördük filmlerde ki gerçeklerdi bunlar. Öyle ki bu tür bir filmin konusu da alışagelmiş bir senaryo sayılırdı benim gözümde. Oysa Heda’nın yaşadığı psikolojiyi, başını yere eğişini ve kişiliğini izlemek, izlettirmek bence sanattı, ya da klişeyi aşmaktı.

Adetlere boyun eğenlerin ruh halini anlamak ve onun farkına varmadan içinde yaşadığı trajediyi göstermek sanata farklı yerlerden bakabilmek adına harika bir pencereydi diyebilirim.

Öyle ki dedesinden tutun da atasına, ninesinden tutun da yeğenine kadar herkesin beraber yaşadığı küçük evdeki bu büyük olayları sineye çekmek, adetleri benimsemek, erkek egemenliğinin gerektirdiği şekilde yaşamak herkes tarafından kabul edilmiş bir gerçekti ve film bunu yüzümüze vurdu. İzleyici gibi onlar da düşünüyor fakat itiraz edemiyordu, sadece içlerinden, sadece kendi aralarında kadındılar.

İfade edilemez bir gerçek, itiraz edilemez bir öfke-örf-adetti bu.  Yaşamak zorundaydı Heda’lar, hiç soru sormadan ataları gibi ata olmayı ve  izin verildiği kadar düşünebilmeyi.

O kadındı nihayetinde, incir çekirdeğini dolduracak kadar değeri yoktu düşünmenin çünkü, başkaları çoktan düşünmüş karar vermişti kaderleri hakkında en uygun görüldüğü üzere.

Gala Gecesinde Sinemalardan.com Olarak Oradaydık

Öncelikle tüm ekip ve oyuncu kadrosuna teşekkür ediyorum, çünkü bu kadar samimi insanları bir arada tutmak başlı başına bir organizasyondu ve tüm samimiliğiyle kucak açan Emrah Bey ve oyuncuların sıcaklığı da ayrı bir mutluluk yaşattı bize.

Dört sene boyunca o topraklarda sanat adına verilebilecek en doğru ve güzel duyguyu İncir Çekirdeği ve ekibinden aldık ki kahve milletinin yaban insanının bile aşına oldukları bu ekibin türlü zorluklar, Heda kadar olmasa da bazı sorunlar yasadığını biliyoruz.

İstisnalara hurafe gözüyle bakıp yabancı kaldığımız bu koca dünyada yardımlaşmanın mucize olmadığına tanık oldum geçen gece İncir Çekirdeği’nin galasında. Yardımlaşmanın dibe vurduğu günümüz dünyasında taş kalpli olmadığımızı biliriz de hemen ardından patlatmaz mıyız öfkemizi dünyaya. “Anasını sattığımın dünyası” ndan girip içimizi döker ve dönmez miyiz o küfrettiğimiz dünyamızın soğuk duvarlarına.

Değil mi yardımlaşmanın, zorluk çekmenin adını etmeden bunu bize kanıtlayan ekibin ortaya koydukları eserin bir diğer adı da, fedakarlık?

Başta bunun için izlemek lazım değil midir kaideyi bozmadan istisnaya dahil olmak?

Kaideyi bozamadık, çünkü henüz o saygıyı veremedik Heda’larımıza…

Not: Bizi kırmayıp değerli zamanını bize ayıran Servet Parlak’ada teşekkür ediyoruz.

1 kişi bu yazıyı beğendi. Ya siz?